Ostatni wpis w tym roku

Pora rozpocząć przygotowania do nadejścia Nowego Roku. Życzę sobie (jak i zabłąkanym internautom, którzy przez pomyłkę trafili na tą stronę) w Nowym Roku szczęścia, szczęścia i jeszcze raz szczęścia, w jakiejkolwiek formie lub postaci się zjawi...

Pozdrawiam i do usłyszenia w Nowym (miejmy nadzieję, że lepszym) roku 2010! To już ostatni post w tym roku...

Warszawskie postanowienia na Nowy Rok

Czas na noworoczne - warszawskie postanowienia!

TOP5

1. Zrezygnuję z podróży koleją na rzecz busów i PKS - szkoda przepłacać za marny standard usług, możliwość przestania 3 godzin w korytarzu oraz spędzenia miłych chwil w otoczeniu ludzi rozmawiających na cały głos w przedziale przez telefon komórkowy na temat swojego życia osobistego...

2. Wyrobię w końcu cholerną kartę miejską - miałem na to cały rok, ale ciągle odkładałem chwilę, kiedy będę mógł spędzić kilkanaście minut w kolejce po swoją wspaniałą spersonalizowaną kartę miejską ze zdjęciem mojej cudownej facjaty...

3. Zacznę częściej odwiedzać szkołę angielskiego (w końcu płacę za nią ciężkie pieniądze) - w ostatnich miesiącach ciągle była mi nie po drodze, w końcu mam do niej aż 2 przystanki...

4. Przeproszę się z siłownią - zanim moja kochana firma w końcu skasuje nam karty Benefit...

5. Wyleczę się z jedzenia u Chińczyka, zanim właściciel otruje mnie swoimi sajgonkami (mimo usilnych prób jeszcze mu się nie udało).

Nowy Rok z oddali

Zbliża się Nowy Rok. Stary rok powoli i niechętnie odchodzi do lamusa.

Jaki był 2009 ? To był mój pierwszy cały rok spędzony w Wielkim Mieście. Udało mi się oswoić Wawę. Nadal nie traktuje jej jak domu, ale przyzwyczaiłem się. Przestały mi przeszkadzać odległości, dostosowałem się do życia z prędkością światła oraz cotygodniowych powrotów do Lublina. Przestałem nawet narzekać na PKP. Ciągle wprawdzie dostrzegam wady Warszawy, ale w międzyczasie zacząłem doceniać jej zalety. To miasto, w którym trudno się nudzić.

Co przyniesie 2010? Trudno powiedzieć. Na pewno jednak będzie to rok przełomu, w którym będę musiał zdecydować w którym kierunku zmierza moje życie...

PS: Sylwestra oczywiście spędzam w Lublinie. Warszawski Plac Konstytucji wraz z imprezą Polsatu to raczej marna zachęta, by zostać w stolicy. Zeszłoroczny Sylwester w Wawie raczej nie należał do udanych...

Savage garden

Jesteśmy, kim jesteśmy. Jesteśmy, bo nie mamy wyjścia ani wyboru. Nikt nas nie pytał, czy chcemy na taki świat. Jesteśmy i będziemy. Musimy iść dalej, przed siebie. Walczyć, nie poddawać się i walczyć. Jak o powietrze. O ostatni oddech. Tylko dlatego warto żyć. Żyjemy, żeby walczyć. Bo życie w ogrodzie dzikości, jakim jest wielkie miasto, to ciągła niekończąca się walka. Bo w wielkim mieście podstawową filozofię życiową określa reguła "walczę, więc jestem" - trawestacja starej maksymy Cogito ergo sum.

I tak dzień po dniu toczymy walkę z przeciwnościami losu, innym ludźmi, samotnością. Walczymy o pieniądze, pozycję społeczną i partnera. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim gubimy nasze człowieczeństwo. Stajemy się bezdusznymi automatami nastawionymi na zwycięstwo. Sukces rozgrzesza wszystko. Zwycięzców przecież się nie sądzi...

PS: savage garden czyli ogród dzikości, to nazwa jaką wampiry określały świat ludzi.

Nowy York po polsku

Wawa jest często zwana polskim Nowym Yorkiem. Polskie Big Apple ma wiele wspólnego z amerykańską metropolią. Obydwa miasta przyciągają ludzi z miejsc odległych o setki kilometrów. Obydwa miasta tworzą swoich mieszkańców na nowo. Kształtują ich po swojemu, zupełnie na nową modłę. Zarówno Wawa jak i NYC sprawują absolutną władzę nad swoimi mieszkańcami. Nie ma od nich ucieczki. To miasta decydują o być albo nie być swoich mieszkańców. Są zachłanne i zaborcze. Wyciągają z całego kraju (Wawa) lub z całego świata (NYC) najbardziej przedsiębiorcze i utalentowane jednostki. Kuszą ich blaskiem świateł, blichtrem i obietnicą sukcesu, sławy i Bóg wie czego jeszcze... Jakże często nie dotrzymują słowa...

Ulice obydwu miast usłane są niespełnionymi marzeniami i zawiedzionymi nadziejami. To wspólny mianownik NYC i Wawy!

To Live & Die in Warsaw

Trafiłeś do Warszawy z małego miasta?

Przerabiałem to samo. Na początku to prawdziwy koszmar. Ludzie na ulicach zdają się poruszać 2 razy szybciej niż zwykli śmiertelnicy. Potrącają Cię w podziemnych przejściach, na dworcach i przystankach. Nie znają słowa przepraszam. W metrze i tramwajach nie ustępują miejsca osobom starszym, udając że są zajęci czytaniem książki, gazety lub słuchaniem iPhona. Nie potrafią normalnie jeździć samochodem. W pracy traktują Cię z góry i żądają wszystkiego na wczoraj. Jeżeli pojawia się problem, to zamiast próbować go rozwiązać, zajmują się szukaniem winnego.
Taka właśnie jest Warszawa, najbardziej europejskie miasto w Polsce.

Przynajmniej jedna z niezliczonych twarzy Wawy...

Pierwsze kroki w Warszawie

Jeżeli nie masz jeszcze 45 lat, to można swobodnie założyć że etap myślenia o przeprowadzce do Wawy masz przed sobą lub za sobą. Na pewno, przynajmniej raz w życiu, o tym myślałeś. Warszawa kusi. Lepszą pracą, większymi możliwościami i kasą. Jeżeli żyjesz na wschód od Wisły, prędzej czy później możesz tam trafisz. Jeżeli jesteś, tak jak, z metropolii lubelskiej (przynajmniej w mniemaniu władców Lublina)trafisz tam prędzej czy później. Możesz się bronić przed tym rękami i nogami, ale nic nie poradzisz. Macki Warszawy sięgają daleko na wschód...

Pierwszy nieśmiały uśmiech losu

I stało się. Koniec z pisaniem do szuflady lub portali internetowych. Najwyższy czas na chwilę wytchnienia od skrobania nudnych tekstów marketingowych i PR. Chwilowa przerwa w cenzurowanym pisaniu do gazetki korporacyjnej. Czas uwolnić własne myśli.

Do dzieła...